حالا که نگاهت بیراهه می رود

داد نزن !

می دانم حماقتم را

امضا هم که ندارم

انگشت می زنم

تصور اشتباهم را

که " غربت من هر چی که هست"

"از با تو بودن بهتره "

نگاه هرزآلود این جمله بی شرم

زیر آوار حرمت کلمات

قلنج مدادم را شکست

و من رفتم تا گروگان گردباد شوم

چه خوش خیال

در این خانه بی سقف

به بهانه بارانی که بی بهانه می بارد

چتر نیاور!

که نوازش را نم پس می دهد

از دیوار محکم غرور

پس این لقمه را بالا نمی آورم

و سرنوشتم را از ترسش

داغ ، داغ ، سر می کشم

تو که نمی دانی

وقتی خورشید به خوابی دو پهلو می رود

من بی تو نه توان بوسه دارم

نه تحمل شکنجه موزون باد

ولی در اکران کنایه های بی تسلسل

سطری پر از نقطه های برهنه را

به بند کشیده اند

و در توهمی از عروج

تازیانه می زنند

آخر سقوط هم که دل می خواهد

پس بگذار در این سرگیجه مدام پاهام

کلاه کهنه مترسک

هبوط کند از رفت و آمد مکرر زاغ

تو که نمی دانی ، گذر تو از من

زبان مشترک من و سکوت است

و فتح قله های بی تو

پس بدان ، سیاه نویسی که

رعشه وار می گرید

معبود من است

که از آواز چشمهای خسته ام

به رقص امده

و بدان ، تابش نگات

در فصل آبریز دیده هات

پشت بغض بی صدات  

تبلور حضور یک باور ناب است

میان انجماد برزخ غم

که

"ساده نبود گذشتن از تو برام "

"ساده نبود کوچ تو از لحظه هام"

                        قصيده من

                                   چگونه سپيد شدي؟

                                               وقتي وزن بيت هايت

                                                                 بر سينه دفترم افتاده

                وقتي اين كاغذ بخيل

                                           جرأت حمل وا‍ژه هايت را ندارد

           چه انتظار از قلم مست

                                    كه چون رقاصه اي دوره گرد

                                                                    مي تابد و مي نالد

                    و در انتهاي سطر خواستن

                                                      عربده مي كشد!

                                                   وقتي عدم

                  به حضور شانه به شانه تنهايي ام

                                                         غزل غزل ، موميايي شده

            چه انتظار از استخواني مچاله

                                              كه رخوت مفاصلش را

                                                                          طفره مي رود.

و تو اي كابوس روئين تن !

فكر مي كني نديدمت؟

                سپيده دمان

                              سوار بر اسبي چموش

                                                         در تقاطع نفرت و عشق

                                                                                       به انتظار بودي

                                    تا بشنوي آهنگ تپش هاي قلب خورشيد را

                                كه وحشت زده

                                                   از بام افق مي گذشت

كابوس روئين تن

             در جوار فسيل فانوس گداخته

                                      كه حالا مهمان خاك است

                                                           نگاهت به حلقه كدام در آويخته؟

                 وقتي ذهن بيمارم را مرور مي كني

                                                          ميان برگهاي خشكيده خلوت من

                                           پرهيز نكن

                                                         پيش آ

                         در تورم فاصله ها

                                               مرزهاي نا معلوم آشوب را

                            داغ بر دل سايه هايي است

                                                            كه پنجره ها را قسمت كرده اند

چه تقسيم عادلانه اي:

                                 نصف مال تو

                                                    نصف هم مال تو!

من از نجواهاي بي رد و نشان نمي هراسم

من سايه دار لحظه هاي مبهم پريشاني ام

بس است

بي خيال من شو!