عاشقانه يا پر از نفرت؟
 |
|
از کجا آغاز کنم؟
از کجا آغاز کنم؟
روایت قصه ای که از عشقی بس بزرگ و با شکوه سخن می گوید. داستان شیرینی که کهن تر از قلب دریاهاست. حقیقت ساده ی عشقی که او برایم به ار مغان آورده است. از کجا آغاز کنم؟ با اولین سلام به این دنیای پوچ و تهی من معنا بخشید.و دیگر عشقی جز او در قلبم جای نخواهد گرفت او به زندگی ام پای نهاد و به آن لذت بخشید. او قلبم را سرشار میکند. سرشار از لذت هایی که بس بی نظیرند. او جام روانی را از فراوانی عشقش لبریز می سازد و این گونه است که هر کجا که پا می گذارم دیگر تنها نیستم. با همراهی چون او چگونه می توان تنها بود؟ و من هر گاه دستانش را جستجو کنم همواره در کنار من است. این عشق چقدر دوام خواهد داشت. آیا هرگز می توان آن را با گذر ساعات سنجید؟!! اکنون پاسخی ندارم تنها می توانم بگویم که آن هنگام که تمامی ستارگان بسوزند و بی فروغ شوند نیازمند او خواهم بود و او نیز در کنارم خواهد ماند. ********************************************************************** به خدا التماس کردم تا چرخ روزگار را بر وفق مراد تو بچرخاند. تا الهه عشق از حمایت ما روی بر نگرداند. من دریا و زمین و آسمان و ستاره را به حرمت شکوه عشق تو تقدیس میکنم. صدای جاودان عشق : امید
با توجه به این که بنده به خدمت مقدس سربازی مشرف شده ام در صورت دیر آبدیت شدن مرا ببخشید |
|
|
|
|
|
ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي کرد بهت چي گفت ؟جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي . توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري، قلب ميزارم که جا بدي، اشک ميدم که همراهيت کنه، ومرگ که بدوني برميگردي پيشم
|
|
|
|
|
|
سهراب سپهری
چرا گرفته دلت مثل آنکه تنهایی چقدر هم تنها خیال می کنم دچار آن رگ پنهان رنگها هستی دچار یعنی عاشق و فکر کن که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک دچار آبی دریای بیکران باشد چه فکر نازک غمناکی خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند و دست منبسط نور روی شانه آنهاست نه وصل ممکن نیست همیشه فاصله ای هست دچار باید بود وگر نه زمزمه حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد و عشق صدای فاصله هاست صدای فاصله ای که غرق ابهامند |
|
|
|
|
|
سحرگاهان در دل من ...
سحرگاهان همراه با طلوع خورشید با عشق تو متولد می شوم تا شامگاه از نبودنت می سوزم و می سازم اگر باشی از وجودت جان می گیرم و با نفست زندگی می کنم و با خنده ات آرزوهایم را به فراموشی می سپارم به اندازه تمام ستاره های اسمان دوستت دارم همان ستاره هایی که شبهای خلوتم را نظاره گر بودند ودر اخر ای افتاب زیبای شرق از این انتظار سرد خسته شدم سحرگاهیست و من با قلبی اکنده از درد و غروری که برای عشق تو شکسته این چنین خودم را تفسیر می کنم من از چشمان شبنم زده مهتاب امده ام از کنار جوانه های عشق وطنین قلب شکسته ام و چشمان باران خورده ام، آمده ام تا دوباره در اغوشت بگیرم و برایت از تنهایی شبهای غربت بگویم از احساس باران هنگام لمس زمین از ارامش موجهای دریا واین را می گویم من بی تو مثل شاخه ای خشک می مانم به تک درختی بی بار در کویر تشنه بی تو به ترانه ای می مانم که بر لب هیچ کس نمی نشیند پس مرا پذیرا باش ای هستی من |
|
|
This Template Designed By Bardia_M
All Rights Reserved