عاشقانه يا پر از نفرت؟
 |
|
حدیث پرواز
تمام شد همه نامهربانی ها تمام شد سایه اندوهگین غم از خانه ام رخت بست و رفت اکنون تو آمده ای ، با قامتی شکسته و من کوچه را به یمن حضورت آب و جارو کرده ام چشمانم پر است از حدیث پرواز تو ، صاعقه وار بر نشانه های بی نشان نشستی و بیرق عشق را بر بام دلم به اهتزاز در آوردی آری ، تو آمدی ، اما نه با پای خویش بلکه بر دوش فرشتگان که جملگی ترانه مهر می خواندند تو شگفتی از من که بی هیچ بهانه برای ماندن ، ماندم و من در عجبم از بازگشت تو که آخرین سرود ایثار را در گوشم زمزمه کردی تو هستی و انبوهی از نامه هایی که هیچگاه به دستت نرسیدند من هستم و کالبدی سرد که عبور خون در رگهایش افسانه شده وقتی گذشته ام را از کلام واژه ها شنیدی اشک مجالی نداد تا از روایت تصویر بگویم : هر روز پشت پنجره ، روبه جاده ای که تو را برنگرداند « دو رکعت نیاز » می گذارم و در قنوتش تمام دردواره هایم را به گریه می ایستم پس خوب فهمیدی حال که بازگشته ای چرا دیگر نمی گریم فهمیدی چرا کلمات نمی توانند مرا یاری کنند ناگزیر به تو چشم می دوزم بلکه روحم تا رودخانه ای از تبار شقایق کوچ کند فهمیدی چطور در بهار بر بلندای شعر دیدمت که قلم بر دوش به یاری پروانه ها می رفتی و در پاییز آوای روشنت را در جزیره ای دوردست شنیدم که شبی سرد از طلیعه دلنواز صبح شادمان بودی اگر این لحظه ها همه خواب است اگر آمدنت رویا است می خواهم از دیباچه تا پایان را بدوم و مرگ را در آغوش بفشارم
بردیا ، 25 بهمن 1386 ، ساعت ۰۰:۳۵ بامداد ، تهران . فرشته . در حیاط خانه با متیو نشسته ایم
پی نویس: 1- لطفا ولنتاین یا هرچیزی تحت این عنوان (سپندارمذگان) را به من تبریک نگویید!! استدعا می کنم این مسئله را جدی بگیرید. 2- این پست دکلمه ای ندارد. 3- یک خبر : خدمت !!مقدس!! سربازی من هم به پایان رسید ، به همین مناسبت با متن آتی که در خانه اجدادی ( اراک ) نگاشته می شود یک هدیه خواهم داشت.
|
|
|
|
|
|
رستاخیز ناقوس ها
خواب دیدم بالاتر از رازقی در صف تشنه ها ایستاده ام وسعت مقیاس تخیلم به پهنای روشنایی خورشید بود از آنجا گورم را با چشم خودم دیدم خنکای نفس های نیلوفری مرداب از جای جایش می تراوید ستاره قطبی هنوز داغدار پاییز بود شهیدان صنوبر را بگو در سنگر سایه ها سرشار از جشن واژه ها با سلاخی گلایه ها به جنگ زادروز زوال عاشقی می رفتند طلایه داران ، همه یک نفس تراژدی هزار بار مردن سر داده بودند در انقباض قفس ، ناگاه پیکانی رها شد قلب غم را شکست بی هیچ ریا سکان دار کشتی عشق شد اهورا به یاری سماجت نور جلوه های ترنم سایه روشن باران را پدیدار ساخت نمی دانم چرا بیکرانگی سحابی قاتل ، رویای شیرینم را چشم زد سقوط کردم . . . صدای زمین خوردنم آسمان هفتم را از جا کند سیاه قلم شب ، بر روح کاغذی غروب خطی کشید و با این تکلم پیوند خورد: « زشتی فردا برازنده رسوایی دیروز » مخاطب من بودم نه ضمیرم ! اکنون از نخستین خواب زیبایم پریده ام برای صیانت از یک شروع تازه به پنجره فولاد حسرت ها دخیل بسته ام نامش را " رستاخیز ناقوس ها " گذاشته ام
بردیا ، 3 دیماه 86 ، تهران قلهک ، ساعت 3:46 بامداد پی نویس : 1- این بار ، برای دکلمه ، بیشتر از پنج دقیقه وقت گذاشتم و حجم بسیار کمی پیدا کرده ، پس به گمانم از قبلی ها زیباتر شده است. 2- پاسخ به سوالی ، در انتخاب دوستانم نهایت دقت را به کار برده ام ، پس طبق معمول هیچ کامنتی حذف نخواهد گردید. ۳- لطفاْ عذر خواهی ام را به خاطر پست زودرس بپذیرید. |
|
|
This Template Designed By Bardia_M
All Rights Reserved